Chitta

ਸੁਣਿਆ ਜਦੋਂ ਦਾ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲਿਓਂ ਜ਼ਮੀਨ ਹਿੱਲੀ, ਹੈ ਨੀਂ ਜਾਣੀਂ ਜਿੰਦ ਚ ਪ੍ਰਾਣ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਲ੍ਹਾਈਆਂ ਚਿੱਟੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲ੍ਹਿਆ ਵੇ, ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਚਿੱਟਾ ਖਾਣ। ਆਪਣੀ ਔਕਾਤ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ ਸਕੂਲ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਇਆ ਸੀ ਕੁਰਾਹੇ ਕਾਹਤੋਂ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਵੇਖਣੇ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਸਾਡਾ, ਬਣ ਅੱਥਰੂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਅੱਜ ਵਹਿ ਗਿਆ, ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰਹ ਦੇ ਲਈ ਸੀ ਰੱਤੀ ਰੱਤੀ ਜੋੜਦੀ ਮੈਂ, ਹੁਣ ਲੱਗੇ ਆਜੇ ਨਾਂ ਮਕਾਣ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਲ੍ਹਾਈਆਂ ਚਿੱਟੇ..... ਸੀ ਗੋਰਾ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਤੇ ਸਰਊ ਜਾ ਕੱਦ ਵੇਖ, ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਨੇਂ ਪੱਗ ਆਸਾਂ ਦੀ ਰੰਗਾ ਲਈ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਭਾਅ ਦੇ ਤਾਂ ਰੰਗਾਂ ਚ ਰੰਗ ਹੈਨੀਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੇਂ ਦਰਾਂ ਚ ਮੰਜੀ ਡਾਹ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਲਾਡਾਂ ਵਾਲੀ ਲਾਲੀ ਮੁੱਖ ਤੇ ਦਿਸੇ ਨਾਂ ਤੇਰੇ, ਲੱਭਾਂ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਪਛਾਣ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਲ੍ਹਾਈਆਂ ਚਿੱਟੇ........ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹੋਂ ਲੀਡਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਚੋਂ ਘੜੰਮ, ਇਹਨੂੰ ਰਹੇ ਨੇਂ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵਾਂਗੂੰ ਵੇਖ ਵੇ, ਹਾਲੇ ਤਾਂ ਬਸੰਤਰ ਹੈ ਉਦੋਂ ਅੱਗ ਜਾਪੂ, ਜਦੋਂ ਖ਼ੁਦ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੇਕ ਵੇ, ਤਾਹੀਉਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਦੇ ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਹੂਕ, ਦਿੰਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਲੇਜਾ ਨਈਓਂ ਛਾਣ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਲ੍ਹਾਈਆਂ ਚਿੱਟੇ...... ਸੀ ਇੱਕ ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਟੇਕ ਟੇਕ ਮੱਥੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇਂ ਦਾਗ਼ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪੁਆ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਰਜਾਣੀ ਨੇਂ ਬਥੇਰੇ ਟਿੱਕੇ ਲਾਏ , ਤਾਂਵੀ ਚੰਦਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਲਿਆ, ਲਿਖੂ ਦਲਵੀਰ ਤੋਗਾਵਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਹੜੀ ਕਿਸੇ ਦਰ ਹੋਊ ਪਰਵਾਣ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਲ੍ਹਾਈਆਂ ਚਿੱਟੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲ੍ਹਿਆ ਵੇ, ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਚਿੱਟਾ ਖਾਣ।